Telefonu kapattım, ellerim cesur görünse de yüreğim titrek bir sesle çığlığı bastı ”neden!” ne aklım ne mantığım anlam veremedi olanlara. Neydi sebep bir avuç para mı? daha değerli ne vardı insanlıktan, isyan etmemeyi öğrettiler bana ama hep isyan ettirdi bu şerefsizler insanlıkla alay edercesine kötülüklerinin keyfini çıkardılar.
Yüreğimin üzerine masa kurup hayatımı meze ettiler. Yüreğimin haykırışı son bulmayacak elbet affet beni Rabbim ama buna neden demeden geçemeyeceğim.
Gün olur devran döner mi bilinmez edilen kötülüklerin bedeli ödenir mi? ben görür müyüm bilmiyorum tek bildiğim içimde kocaman bir soru var ve o soruyu her sorduğumda içimin sızladığı. (Devamını okuyun…)




Son yorumlar