Bay Gri

Verandadayım. Ev halkı kendini uykuya yatırdı. Ne güzel yalnızlık çalışıp, beni dinliyordum. Ta ki o minik radyo elime dolanana kadar. Nerden geçti elime, gecenin bu kör saatinde. Cızır cızır en ücra kanalları bile, gelde şimdi dinle.

Oysa sessizlikte, mum ışığındaydım. Öyyleee dalgın dingin ben bir hayaldim. Bu arada, nasıl da abartmışım meğer. Şimdi farkettim. Her yere irili ufaklı mumlar yakıp koymuşum. Gören de ayin var sanır. Gece koyulduysa eğer, lambanın ışığı bana daima fazla gelir. Bir köşe de illa ki benim yüzümden titreyen ışığıyla en az bir mum yanar. (Devamını okuyun…)

Seni beklerken her gün kalbimde yeniden sen doğuyordun. Yokluğunda, bende bitersin sanmıştım. Yokluğundaki sana sarılıp uyuyordum geceleri. Sen yoktun ama benleydin her adımımda.

Sana söz verdiğim için beklemedim. Biliyordum sözler sadece o an için geçerlidir. O, söz geçecek olan birkaç saniye aittir ve o an bittiğinde artık sözler çoktan evrende kaybolmuştur. (Devamını okuyun…)

İkinci annem dediğim halam tam bir İstanbul hanımefendisiydi eşi ise pilottu. Birbirlerini bir ömür sevdiler. Nerede yaşadıklarının bir önemi yoktu. Onlar için önemli olan ne şartta olurlarsa olsunlar yanyana nefes nefese yaşayabilmekti . Bütün emekleri birbirlerine gösterdikleri sevgiydi.

Annem ve babam evlendiklerinde onların hemen bitişiğindeki apartmandan ev tutmuşlar. Aradan on yıl geçmiş. Hiç çocukları olmamış bu sırada. Annem bana hamile kaldığı sırada komşumuz olan bu iki dünya tatlısı insan neredeyse ailemden bile daha çok sevinmişler benim gelecek olan varlığıma. Ben geliyorum diye bir sürü hazırlık… Benim onların aralarına katılmamla onların hayatı da değişiyor birden. Bebeklik eşyalarımın bir kısmı kendi evimizde bir kısmı halam dediğim ikinci annemin evinde. Kısacası benim iki annem iki babam olmuş oluyor. (Devamını okuyun…)

Hal ve hatır sorulması,
Cennetin ayağının altında olanın 
Gönlünün ve
Duasının alınması!
Temel direğin(!) ruhuna fatiha okunması,
Eskiye dair sohbetlerin yapılması…
Unutulmadıklarının hatırlatılması! (Devamını okuyun…)

Yarın Ege’ye doğru yola çıkıyorum. Dokuz günlük yorucu bir iş gezisi olacak, ama yinede o havayı solumak bile bana yetecek biliyorum. Bütün günü ofiste geçirince, arada mekan ve yer değiştirmek ruhuma gerçekten iyi geliyor.

Uzun yolculukları seviyorum, uzaklarda olmayı seviyorum… Sadece arkamda bıraktıklarımın özlemi oluyor tek hüzünlü yanım… Kötü şeyler düşünmemek gerekiyor… (Devamını okuyun…)