Verandadayım. Ev halkı kendini uykuya yatırdı. Ne güzel yalnızlık çalışıp, beni dinliyordum. Ta ki o minik radyo elime dolanana kadar. Nerden geçti elime, gecenin bu kör saatinde. Cızır cızır en ücra kanalları bile, gelde şimdi dinle.

Oysa sessizlikte, mum ışığındaydım. Öyyleee dalgın dingin ben bir hayaldim. Bu arada, nasıl da abartmışım meğer. Şimdi farkettim. Her yere irili ufaklı mumlar yakıp koymuşum. Gören de ayin var sanır. Gece koyulduysa eğer, lambanın ışığı bana daima fazla gelir. Bir köşe de illa ki benim yüzümden titreyen ışığıyla en az bir mum yanar. (Devamını okuyun…)