Bir sabaha daha uyanıyor nefesim, hissedişlerimin uyuşmaları karıncalandırıyor bedenimi. Nasıl bir haz ki bu, kalbim benden hızlı gidiyor, beynimin fütursuz serzenişlerinde…
Duyduğunu sanıyordun piyanonun klarnet olduğu gerçeğini gördüğünde. Zaten hep tezatlıklar kurbanı deilmiydin kendi doğrularını hırçın bir çocuk edasında anlatırken..
Önyargılarını, toplum diye ad takıp oysa sende yaşayan baskılarını, öğrenmeyi merak etmeyip, hep hazıra konmanın, kolaylıklarını, arzularını, budalalıklarını, kaygılarını hatta ve hatta içindeki fırtınalarını mütahit ana-babana değil de veraset ilanı çıkarılmış bir tapu olduğunu bilmemezliklere neden sığındırıyordun..! (Devamını okuyun…)
Son yorumlar