Mutfaktayım. Kahvaltı sonrası keyif kahvemi içiyorum. Meryem’in hiç olmayan suskunluğunu hissetmek, huzursuz ediyor beni. İçtiğim kahvenin telvesi takılıyor sanki boğazıma. ”İyi misin Meryem?” diyorum aniden. Bir an yutkunuyor. Besbelli, söyleyeceklerine içinde önce ayar çekiyor. Ve birden, ”Açım abla” diyor.
”Kendine bir kahve yap, gel otur bakalım konuşalım. İnsanlar konuşa konuşa..”diyorum. O kahve yaparken, ”Maaşın mı yetmiyor” diye soruyorum. ”Yok abla, Allah razı olsun sizden. Öyle değil” diyor. Öyle olmadığını ben zaten biliyorum. Onu epeydir izliyorum. Eve geldiğimde hüzünlü şarkılar eşliğinde iş yaparken buluyorum. Kendi açılsın diye bekliyorum. (Devamını okuyun…)




Son yorumlar