Bay Gri

İkinci annem dediğim halam tam bir İstanbul hanımefendisiydi eşi ise pilottu. Birbirlerini bir ömür sevdiler. Nerede yaşadıklarının bir önemi yoktu. Onlar için önemli olan ne şartta olurlarsa olsunlar yanyana nefes nefese yaşayabilmekti . Bütün emekleri birbirlerine gösterdikleri sevgiydi.

Annem ve babam evlendiklerinde onların hemen bitişiğindeki apartmandan ev tutmuşlar. Aradan on yıl geçmiş. Hiç çocukları olmamış bu sırada. Annem bana hamile kaldığı sırada komşumuz olan bu iki dünya tatlısı insan neredeyse ailemden bile daha çok sevinmişler benim gelecek olan varlığıma. Ben geliyorum diye bir sürü hazırlık… Benim onların aralarına katılmamla onların hayatı da değişiyor birden. Bebeklik eşyalarımın bir kısmı kendi evimizde bir kısmı halam dediğim ikinci annemin evinde. Kısacası benim iki annem iki babam olmuş oluyor. (Devamını okuyun…)

Öyle bir yere sakladım ki seni ben bile hatırlamıyorum artık yerini. Aptallığıma ver bilirsin aşk beni hep aptallaştırmıştır. Aradan geçen onca zaman ve sen…

Tenimden bir bir silinen izlerin ve ben… Sanki hiç var olmamışız gibi hissediyorum. Bazen gözlerimi yumuyorum usulca senli zamanlarımı düşünüyorum nedense birden irkilip açıyorum gözlerimi. Sanki seni düşünüp uyursam bir daha uyanamam gibi geliyor ya da artık seni düşünerek uyumayı haketmediğimi düşünüyorum. (Devamını okuyun…)

Mutfaktayım. Kahvaltı sonrası keyif kahvemi içiyorum. Meryem’in hiç olmayan suskunluğunu hissetmek, huzursuz ediyor beni. İçtiğim kahvenin telvesi takılıyor sanki boğazıma. ”İyi misin Meryem?” diyorum aniden. Bir an yutkunuyor. Besbelli, söyleyeceklerine içinde önce ayar çekiyor. Ve birden, ”Açım abla” diyor.

”Kendine bir kahve yap, gel otur bakalım konuşalım. İnsanlar konuşa konuşa..”diyorum. O kahve yaparken, ”Maaşın mı yetmiyor” diye soruyorum. ”Yok abla, Allah razı olsun sizden. Öyle değil” diyor. Öyle olmadığını ben zaten biliyorum. Onu epeydir izliyorum. Eve geldiğimde hüzünlü şarkılar eşliğinde iş yaparken buluyorum. Kendi açılsın diye bekliyorum. (Devamını okuyun…)