Bay Gri

yasal takipler, vergi dairleri, icra daireleri, uçan daireler, sıçan daireler, yalakalıklar, kokuşmuş sistem, kokuşmuş ilişkiler, jiletler, tuzlar, kesici ve delici aletler birliği, diyaframından öptüklerim, uzun kırmızı vıceroy, en son kaça olurlar, sevgi kelebeği modern polyannalar, son ödeme gününü siklemeyen fatura hikayeleri, sahte cennet ilahları, kaos günleri, sızı geceleri, facia festivalleri… sizinle oynamadım ama kazandınız…

buraları acayip oldu pedro. insanlar jeton yutmuş gibi mekanik bir düzende yaşıyorlar. herşey acele, herşey son kullanma tarihine odaklı bir hiyerarşinin tekelinde, herşey dil ucuyla hissetmeden şablon bir eylemle yapılıyor ve ben buna çıldırıyorum. içimiz alış-veriş merkezi, dışımız betonarme, acun ılıcalı seviyoruz biz, televizyon seviyoruz. jetonu yutmaktan korkuyorum pedro. (Devamını okuyun…)

Hangi lanetli kavimin göçtüğü yollardan geçip ayak izlerine bastım. Beddua almış hangi toprağın suyundan içtim. Hangi sınavın içindeyim ki; gidişattan bile not alamıyorum, sınavım direk infaz ediliyor. Yorum yapılamayan soyut bir resim misali asılmış hüzün kaşlarımın çatıklığına. Kendi sahnemde; “küfür gibi yaşamak” adlı mutluluk kabızı bir adamı oynuyorum…

Bach dinlerken neden ağlıyorum? Neden ruhum buruşmuş gibi hissediyorum? Hani müzik ruhun gıdasıydı…

Dağlarımda yaz kış kar var benim,  beslediğim tek çiçek kardelen. Görmedim daha bir papatya bir gelincik… Ve kimse öğretmedi bana ağlamayı, ağlamak doğumumdan kalan en büyük ezberim.  Tanrım lütfen bana; aşk ne renk? acı ne renk? söyle…  aşk acısının rengini ben bulurum. (Devamını okuyun…)

Akşamcı bir peri yarım kalmışlığıma bakıp kafayı çekerken; Tenimi beş vakit üstümden çıkarıp; “al bak içim sen dolu” diyen ben, o uslanmaz o arsız kalbimle titreyerek  teslim oluyorum ayrılığa.

Çok değil, birkaç saat yetecek kadar sesin kaldı kulağımda, sonra sesine acıkacağım. Radyo en eski kantolardan birini mırıldarken, fotoğrafını gıdıklayacağım; kahkahanı görmek için. Ayrılığımıza oynadığı bahisi bahane edip; duygu tanrısına küfredeceğim. Prense dönüşen kurbağalara; “ olmadı, mahcubum, yara yoğunluğumdan aranıza katılamadım.” diyeceğim.

Ayrılık dolayısıyla gülen yerlerim kapalı; komik sözcük öbeklerinden oluşmuş hiç bir tirad uğramasın bana, zira; ciddi ciddi gülmekten ölürüm. Ve hiç bir zaman; “bugün az kaldı mutlu oluyordum” diyemeyecek dudaklarım. Ah be kadın; varlığın huzurumun şehzadesiydi; gidişinle boynunu  vurdurdun… (Devamını okuyun…)

Yağmur, simsiyah bir ızdırapla birlikte yağıyor üstüme; ıslak, kuytusuz ve umutsuzum.  Bulamadı ya parmaklarım uzanıp dokunacakken saçlarını. Ve duydum ya dilinde patlayan mayınların seslerini. Öyle nefretle, öyle iğrenmiş bağırıyordun… O sesler; uğursuz bir ayninin ortasında aldı canımı.

Kendimden mi tiksindim, üzüldüm mü ne önemi var. Zaten yamalıyım. Zaten körüm.  Her nefes alışımda kalbime batan milimetrik kahırlarım var.

Açıklayamazdı hiçbir felsefe hissettiklerimizi… Şarkısızdık belki, belki de şiirsiz… Çok ağladık, çok konuştuk, çok kaçtık… Uçsuz, korkusuz, sakınmadan, tepeden tırnağa yanmayı oynayan tiyatral bir gösteriydik biz. Gözlerimizden seken birkaç damla yaşın peşine taktık aşkı. (Devamını okuyun…)

Bu umutsuzlukta nereden çıktı şimdi. Sanki güzel olan herşey mesaisini tamamlamış, sanki martılar birdaha kanat çırpmayacak… Birileri rüzgarımı öldürürken, yağmurum da topuklarına sıkılmakla tehdit ediliyor. Dip denen girdap her yerde aynı, her yerde pis… çıkışı soruyorum;  “biz de yeni geldik, buraların yabancısıyız” diyorlar. Hepimiz yüzsüzüz, hepimiz maskeli…  Gerçek buysa yeryüzünün bütün gerçekleri aldatmaca ve ben bu aldatmacaya kadehimi kaldırıyorum, müthişti sağ olunuz…

Bu gibi durumlarda içine ağıt–kabare hisleri katarak; duygu- harf düellosu yapıyorum ve içimdeki bam telini koparıyorum. Hani diyorum çıldırıp anadan üryan koşsam sokaklarda… Gidip ölü bir martının kanadında ağlasam… Rahatlasam. (Devamını okuyun…)

Sesinin tonu altında eziliyorum. Cümlelerin, az sonra gözlerinden akacakların habercisi gibi çatallı. O çatal senli şiirlerimin keşkesine batıyor.

Bizi o kadar çok bıçakladılar ki kadın, kesiklerimiz derin… dikiş tutmuyoruz.

Uzattığım el, beslediğim umut senin beton kalbine çarpıp geri dönüyor, yoruldum, bıktım… “Ne senle ne sensiz” konulu trajikomik bir senaryonun trajiğiyle komiğiyiz. (Devamını okuyun…)