Bay Gri

Öyle dönemler vardır ki insan hayatında; her şeyin anlamsız geldiği, yaşamanın, sözlerin, yeminlerin, aşkların ne bileyim… söylenilen yalanların bile artık sarsmadığını, acıtmadığını düşünürsünüz.

Salınmıştır artık duygunun ipleri, nefessiz sinizdir, hele de içsel yaşayan biri iseniz ; kendinizi bok gibi hissedersiniz !

Hiç bir şeyin yolunda gitmemesi tabii ki üzer insanı, ama öyle bir yer vardır ki; güç aldığınız, umut biriktirdiğiniz, o saklınızın da yüzüstü yere kapaklandığını düşününce lanet olsun diyesi gelir insanın. (Devamını okuyun…)

Yazdığım veya baygri.com yazarlarının yazdığı bazı yazılara görsel bulmakta zorlandığımda Erdil Yaşaroğlu karikatürlerini kullanıyorum görsel olarak, işte o zaman yazıyı kullandığım görselle tam göbeğinden yakalıyorum.

Ama bu yazıda size Erdil Yaşaroğlu’ nun çok sevdiğim bir karikatüründen bahsedip görsele farklı bir fotoğraf ekleyeceğim, ileri derecede devrik cümle kurdum farkındayım, şimdi Erdil Yaşaroğlu’nun bir karikatüründe karikatür insanlarının konuşma balonlarında şunlar yer alıyor; (Devamını okuyun…)

Sürecin diktiği ceketi giymem, içinde bir bardak çay sıcaklığı olan paltomu sürece giydiririm, bıçaksırtı ruh hallerim hayatı çözmüşlüğümden gelir ve çözdüğüm için buyum, asi bir mualif azılı bir duygu militanıyım.

Rüzgar ruhluyum, aceleyi zaman kavramını sevmem, tutarsızım, anlık mutluluklardan haz alırım, sonrasında rüzgarın beni götürdüğü yere giderim, ait olmak beni bitirir.

Su faturasının son ödeme gününü düşünmek durumunda bırakılmaktan hazzetmem, at’ı ve kedi’ yi sevgili duygusallığında, köpeği Anton Çehov sıcaklığında severim, candan olur dokunuşum rol değil. (Devamını okuyun…)

Daha önce yazmıştım İstanbul’a ne yağarsa önce benim yaşadığım yere düşer diye, Çamlıca tepesindeyiz malum, saat 02.56 gecenin güzel saatleri, dışarıda bir güzelde yağmur var özlemişim yağmuru. Şimdi elde gece ve yağmur olunca insana ister istemez melankoli çöküyor.

Dolayısı ile arsız bir melenkolik olan ben, gittiğinde geride sadece boşluk ve yanılmışlık bırakanlar  “pehh be sen beni asla unutamazsın oğlum” modunda olup ego tatmini yapanlar için uzun zaman önce yazdığım bir şiiri paylaşayım istedim; (Devamını okuyun…)

Gözlerini olabildiğince açmış, hızlı nefes alışı çok net hissediliyordu, çevresinde birkaç defa döndü, kesik kesik inlemeleri “yardım edin” der gibiydi.

İnsanlar köpeğin bu tutarsız davranışlarından birşeyler seziyorlar ama konduramıyorlardı. Yıllardır mahalelerinde olan bu sokak köpeği; sevecen, uysal, koruma içgüdüsü olabildiğince gelişmiş ve belediyeninde kontrolünden geçmişti…

Ama bir sorun vardı, köpeğin bahçeye can havliyle girişi, davranışları olağan dışıydı, köpek daha fazla ayaklarının üstünde duramadı ve yere yığıldı… (Devamını okuyun…)

Aldığım bir mail sonrasında dostluk kavramı üzerine birşeyler yazmak istedim, şöyle demiş;

“Ben İzmir’e döndüm, her daim rüzgar dolu ruhumda sana ait bir kuytu köşe olacak gri adam. İyi, samimi ve kıymetli bir dostsun sen. Senin rüzgar ruhunu kendi ruhuma düğümledim ben, her an görüşemesekte ihtiyac duyduğun zamanlarda yanında olacağımı bil. Sevgilerimle…”

Bu maili yazan dostum İzmir’de büyümüş, İzmir’e ve denize aşık, çok okuyan, entellektüel bakışı olan, İzmir gibi “denizi kız kızı deniz kokan” bir şehirden bazı sebeplerden dolayı İstanbul’a yerleşmiş ve İstanbul’a katlanmamın tek sebebi deniz diyen biri. Yapamamış İstanbul’da olmamış ve dönmüş İzmir’e. (Devamını okuyun…)