Bay Gri

Hava soğuktu. Birbirimize sarılarak dışarıyı seyrediyor, bir yandan elimizdeki sıcak içecekleri içiyorduk. İkimizde aslında o an bile biliyorduk, yollarımızın çok farklı olduğunu ama henüz cümleye dökememiştik.

Başımı onun omzuna dayadım, alnıma bir öpücük kondurdu. Havada hissettiği bulutları dağıtmak istercesine konuştu: ”Bak dedi şöyle bir teknemiz olduğunda bizde mavi yolculuğa çıkalım!” Havadaki kara bulutları dağıtmıştı bile…

Hayal kurarak belki de kaçınılmaz olanı erteleyip durmuştuk ama bir noktadan sonra ceplerimizde hayal bile kalmamıştı. Yolları her ayırdığımızda ”ne seninle ne sensiz” diyerek birbirimize dönmüştük ama bir noktadan sonra öyle kırıldık ki kırıkları tamir etmemizin imkanı da yoktu, sevgimiz bile kırıkları tamir edememişti. (Devamını okuyun…)

Cebinde kullanmak üzere sakladığın ”veda cümlelerin” var mı seninde? Hiç yerli yersiz kullandığını düşündün mü sende? Ya da aslında hiç ”veda cümlen” olmadı mı?

Hayatta veda edebilmesini de bilmek gerekiyor. Biten bir ilişkiyi, sona eren bir arkadaşlığı ya da bu yaşamdan giden sevdiğinizi… Biten, giden ya da olan neyse kabul edip veda edebilmeyi bilmekte yatar hayatın gizemi. Çünkü aslında hiçbir şeyin değişmesini istemeyiz ve sırf bu yüzden gidenlere tutunuruz. Bildiklerimiz bizim sığınağımızdır ve onların gidişini kabul ettiğimiz anda her şeyin değişeceğini biliriz ve belki de sırf bu yüzden bazen oyunda uzatmaları oynarız. (Devamını okuyun…)

Uzun karanlık gecelerde güneşe hasretle geçiyor günlerim… Bir tren camından bakıyorum geride kalanlara: kalp sızıları, pişmanlıklar, kararsızlıklar… Belki de en büyük hatayı ilerliyorum zannederken yerimde  sayarak yaptım.

Şimdi bilmediğim bir kentin bir yerinde kaybolmayı umuyorum. Geçmişimi de aldım sırtıma ama çantayı açacak gücüm yok!

Hayatta en büyük aşkım, vazgeçilmezim sendin. Yaptığım ya da yapmadığım her şeyin nedeni de sendin ama asla güvenemedim. O yüzden hep yarımdı her şey…

Sevdiğinin öncelikler listesinde ilk üç sırada değilsen insanın arkasına bile bakmadan uzaklaşması mı lazımmış ve bilmek insanı büyütür ama çok can acıtırmış! (Devamını okuyun…)

Kocaman bir seneyi daha geride bıraktık. 2011 kendimi yeniden tanıdığım bir sene oldu. 2011 bana kabul etmeyi ve bırakmayı öğretti.

Eski sevdalarıma, eski umutlarıma kısacası eskilerime görünmez bir iple bağlıydım. Nereye gidersem ne yaparsam yapayım onları bir sırt çantası gibi peşimden sürüklerdim. Çoğu zaman onları bırakmamı isteseler de bırakamazdım. Geleceğe dair kurduğum planların içine hep onları da alırdım ama bu sene hiç beklemediğim bir anda hepsini bıraktım. Hep hazır değilim derdim kendime ama meğerse hazır değilim cümlesi insanın önce kendine sonra etrafına söylediği koca bir yalanmış! (Devamını okuyun…)

Hayatta bazen bir söz, bir cümle bütün yaralarımıza rağmen tekrar ayağa kalkma, savaşma gücünü ve inancını verir. O söz, bazen bir yabancıdan gelir bazen çok yakınındaki birinden bazen ise hiç tahmin bile edemeyeceğin birinden ve sana devam etme gücünü verir. Başta ne demek istediğini bilemezsin ama zamanla o sözün seni sen yapan tek şey olacağını anlarsın da…

Sanırım son bir aydır durumun özeti bu. Bel fıtığım yol açtığı ağrılarımı tarif edecek kelime bulamıyorum. Yere bile basamadığım, ağlayarak uyuduğum gecelerimi nasıl unutabilirim.  Ağrı kesicilerin bile yardımı olmayan bir ağrı ve tamamen yalnızlık… Yalnızlığımı seven biriydim ama hiçbir zaman kendimle ve egomla bu kadar yalnız kalmamıştım. Belki de bu yüzden içten içe hep korkuyordum. (Devamını okuyun…)

Birkaç haftadır belim ağrıyor. Fiziksel ağrı  insanı ruhsal olarak nasıl da etkiliyormuş. Her şey nasıl da anlam kaybedebiliyormuş.

Eminim hayatta asla vazgeçemem dediğiniz bir listeniz vardır. Benimde var. Özellikle son bir senedir yoga, hayatımın öncelikler listesindeydi ilk sıradaydı. Üç haftadır bu ağrı yüzünden yogaya ara vermek zorunda kaldım.

Gerçekleri öğrendiğimizde onu yok saymak hepimizin en azından başta ilk çözüm yolu olmuştur eminim. Bende ilk önce ağrıma öyle davrandım. Yok sayarsam gelir ve gider sandım ama gitmiyor. Ruhumun kocaman bir alanına oturdu sanki bir şeylerle yüzleştirmeye çalışıyor beni. (Devamını okuyun…)

Hayat her şeyi unuttuğum dediğiniz anda unuttuğunuzu sandığınız şeyleri tekrar hatırlatır. Sanırım bu onun bir şekilde bizi sınama yöntemi…

Bir süredir bende derinlere bir yere sakladığım bir anımı tekrar hatırlıyorum. Unuttuğuma yemin bile ederdim o anıyı ama şu an en küçük ayrıntısına kadar o gün ne hissettmişsem tekrar ve tekrar hatırlıyorum.  Hayır canım eskisi kadar yanmıyor ama birşeyler oluyor, bir şeyler değişiyor. Durduramıyorum, unutamıyorum, savaşamıyorum.

Belki de bu yüzden; iyileştirdim dediğim yaranın tam olarak iyileşmediğini görmek ve o yaraya bakarak  herkeslerden kendimden bile sakladığım karanlık tarafıma bakıyorum. Kalbimi darmadağan eden bir anıdan kendimi tekrar tanıyorum. (Devamını okuyun…)

Başlangıçlar önemlidir!  Çünkü size nereden geldiğinizi gösterir. Yeni yıla nasıl girdiğin,ilk araba kullanman, ilk öpüşmen, okuldaki ilk günün, işteki ilk gün, onunla ilk sevişmen…  Bunların hepsi ve daha fazlası, Hollywood filmlerinde masalsı bir pembelikte sunulur. Bize ”beyaz atlı prens”e inandıran da Hollywood filmleri değil mi zaten?

Belki de hiç var olmayacak adamları ya da kadınları bekledik ve kafamızda yarattığımız adamlara ve kadınlarla aşk yaşadık. Halbuki gerçek dünyada kimse mükemmel değildi ki  sadece  zamanla birbirinin eksiklerini kapatan tamamlayan ilişkiler vardı! (Devamını okuyun…)