Bay Gri

Bir sevgililer gününü de daha geride bıraktık. ”Sevgililer Günü” yine yalnız olmamı hatırlatması ufak çapta bana melankoli yaşatsa da sanırım sonunda barıştım.

Her şeye ve herkese cebimde bir cevabım olması beni giderek yalnızlaştırıyor mu yoksa? Ne yalnızlık, ne anlaşılamama artık bunlar canımı bile acıtmıyor. Garip bir şekilde kayıtsızım. Senin geleceğini düşündüğümden değil, sadece kabullenmişlik var kendimin bile anlamadığı boyutta… Gelen her neyse kabul ediyorum sadece. Sanırım bu yüzden artık güçlüyüm. (Devamını okuyun…)

İyi değilim ben diye bağırmak istiyorum. Kalbim o kadar çok seni sayıklıyor ki… Susmuyor bugün… Gözlerimden akanlara da engel olamıyorum. Sanki benim yaşamım ama kontrol benden çıkmış. Bugün ne bedenim beni dinliyor ne de ruhum.

Seni beklemiyorum aslında biliyor musun? Ama seviyorum işte! İnsanlar nasıl  bazı maddelerin nöbetine girerlerse bende senin nöbetine giriyorum. Ruhuma öyle bir işlemişsin ki tam bitti derken yeniden başlıyorsun bir yerlerde… (Devamını okuyun…)

Herkesin eminim hayatta zayıf bir noktası vardır. Sadece, bazıları bilmez ve bazen de bilmek için çok geçtir. O zayıf nokta, senin zaafındır. Güçsüz bırakır, hele güçlü rolü oynamak daha da güçsüz bırakır.

Ve eğer düşmanız o zayıf noktayı bilirse, savaşta nerden saldıracağı bellidir. Siz ne kadar yama yapsanız da zaafınıza başarızlık kaçınılmazdır. Aynı yerden yara alıp durursunuz.

Bazen pişmanlıklar olur zaaflar.Yapamadıklarınız, sessizce kendi hikayesini ruhunuzda yazar böylece. Düşünmek ya da hatırlamak istemeyerek korunma mekanizması yaparsınız kendinize. Küçük fonustan bir dünya kurarsınız belki de… Bazen o fonus, dış etkiler yüzünden kırılır ve işte yaşam o zaman başlar ama farkında olmayan biri için fonusun kırılması zaten ölümdür. (Devamını okuyun…)

Onca zamanın üstüne bugün senin eski bir fotoğrafınla karşılaştım. Nasıl da saklamıştım fotoğrafını kendimden bile… Sadece bir fotoğraf değildi o. Fotoğrafın içine aşkımı da saklamıştım. Biliyordum kendimden ne kadar uzağa saklarsam,  kalbim o kadar rahat ederdi ama şimdi anlıyorum meğer saklamak mesele değilmiş. Çünkü sakladığım fotoğrafın  değildi sadece. Bize ait her şeyi o fotoğrafa sığdırmıştım.

Biliyor musun? Yaşanmamış, yarım kalmış  bize dair ne varsa  hepsine mutlu bir son yazdım tekrar ve tekrar… Ama gerçek yapmaya yetmedi. Bazen ise birleşmesi imkansız yollar çiziyordum bize ki; böylece gerçeği daha kolay kabul edebilirim diye. Yine de içimde öyle bir umut vardı ki bunların sadece engel olduğunu söylüyordu. Hayallerinin arasında boğulduğumu anlamak yıllarımı aldı. Hayallerinin arasında kendimden bir yabancı yaratmak ise, ödediğim en büyük bedeldi belki de… (Devamını okuyun…)

Senin ismini ne zaman kullansam ardından gelen sözcük hep ”keşke” oluyor. Aklım senden çoktan vazgeçti ama birde kalbim laf dinlese…

Kalbim herkeste seni arıyor. Kalbime hükmüm geçmiyor bu günlerde. Sana benzeyenleri karşıma getirip duruyor, sonra da sen değiller diye vazgeçiyor, inzivaya çekiliyor. Kalbim, inzivadayken aklımla gezebilirim diyorum ama kalbim oraya senin aşkınla beni kilitliyor.

Ben vazgeçtim diyorum kalbime, ” ben seviyorum, kimle olursa olsun” diyor başka şey demiyor. Beni serbest bırak diyorum, ”sen gönüllü olarak tutsak oldun onun kalbine” diyor.Bitti artık, o da gitti, ben hala onun aşkıyla yanıyoum diyorum, kalbim kanamaya başlıyor. (Devamını okuyun…)

Öyle bir özlüyorum seni bütün ruhum titriyor özleminle… Özlem nöbetin bu diyorum kendime geçer nasıl olsa… Bitmeyen kâbus gibi özleminde boğulurken,  bensiz mutlu olduğunu bilmek daha derinlere sürüklüyor beni… Senin, özlemin beni boğuyor işte…

Bendeki seni sana göstermek isterdim ama ne değişirdi ki sanki… Belki kimsede kendini bende gördüğün gibi göremeyeceğini anlardın ama bir şey değişir miydi?  (Devamını okuyun…)