Bay Gri

Kronik aşk yetmezliğinden muzdariptim, fazla zamanım yoktu, muhtemelen beş şiir sonra ölecektim. İda dağından kaçıp Olympos’a gitmek ölümsüz olmak için tek çözümdü, öyle yaptım! sundum şiirlerimi Olympos’un yüce tanrısı Zeus’a.

Gülümsedi…
Şairliğime bağışlamıştı cüretimi mitolojik tanrıların üstün yöneticisi çapkın Zeus.

O bilirdi; şairler ağlak, sümüklü ve ota boka duygu yapan iyi adamlardı, yoksa yoksa göklerin ve yağmuların tanrısı, bulutları bir araya getiren kudret, kendisini kızdıranları, yeminini bozanları ve yalan söyleyenleri fırlattığı şimşeklerle cezalandırırdı. (Devamını okuyun…)

Kahve içmek için gözüme kestirdiğim ama pis olan fincanı yıkamak isterken; “az kaldı şu fincan bitsinde öyle dökerim sigaramın külünü” derken ve külü dökecek güvenli bir nokta ararken halıya düşen külün bünyemde yarattığı sinirle başladı herşey…

O sinirle dezenfekte edipte dağarcıklarımda sakladığım küfürleri çıkardım yerlerinden olanca pervasızlığıyla savurdum, sonra halıya düşen külün beni bu kadar sinirlendirmesinin çokta mantıklı bir hal olmadığına kanaat getirdim ve indim derinlerime (tam burada indim derelerine bilmem nerelerine şeklinde ıyyy dedirten bir cümle kurgusu yapmamak için kendimi zor tutum, zira cuk oturabilirdi) saçmalayabilme potansiyelimin aslında yaşadıklarımın izdüşümü olduğunu düşündüm, yani örneklersek; üstünde dumanı tüten kahveden küçük bir yudum almak varken, koca bir yudum alma çabası sonucunda yanan dilin gün boyu acısını çekmek gibi salakça bir durum, o dil acısını yaşayanlar bilir, bolca soğuk su içsenizde acının geçmesi en az bir gündür. Görüldüğü üzere hayatla ilgili bir örneklemeyi kahveden yanan bir dilin acısına bağlayabilen zekamı kutluyorum, fazlası beklenmezdi. (Devamını okuyun…)

Yazdıklarımda edebi değer aramayın, ana fikrini sorgulamayın, yazılanlar sadece pesimist bir ölümlünün med cezirlerini harflerle kusmasıdır. İsyan gibi, bağırarak küfretmek gibi. He! Olur ya bazen karşınıza yanlışlıkla bir önerme çıkar, ya da duygu insanlarına has bir bam teli armonisi… bağışlayın! Tesadüftür.

Bende isterdim tek derdimin okey atmak için kırmızı yediliyi beklemek olmasını, yada tüm hayatımı karın kası yapmaya adamayı, ama felsefem bu değil usta; fırçasını gökkuşağına batırıp, gökyüzüne resim yapan, suya yazı yazan, bıçak sırtında şiir okuyan, sürekli düşünen, B planı olmadan yaşayan, kalbini beyniyle aldatan bir ölümlünün daha insancıl beklentileri ve amaçları oluyor, mesela siyanür yayan beyinlerle kavgalarım var, yaralarımın üstünde erimiş yara bandı burukluğunda onlarca apoletim var. Mesela hüzün koleksiyoncusuyum bir yerlerde hüzün görsem dayanamam hemen edinirim. Mesela acı avcısıym, iç acılarımın toplamına sürekli yenilerini ekliyor, sonucu güncel tutuyorum. Hani bir gün tanrı sorarsa cevapsız kalmayayım diye… (Devamını okuyun…)

Karıncaların tembel olduğu, arıların şarap yaptığı bir gezegende köpek dadılığı yapmak gibi ilginç isteklerim var, 16 farklı ırktan köpekle ilgilenmek onları eğitmek ve hayatımı o köpeklere bakarak kazanmak istiyorum, başkada birşey yapmak istemiyorum. Köpeklerin asil sadakatine hayranım.

İnsanlığın beni bu yüzyılda anlayamayacağından eminim bu yüzyılın insanları daha bana hazır değil. Acaba ben sadece düşünmeyi becerebilen bir odun muyum? Bazen götünden damlayan terlerden oluşan gölde boğulmasına ramak kalıncaya kadar, izin yapmadan aylarca makina içgüdüsüyle çalışan, bazende aldığı nefesten bile bıkan bir tembellikte, sadece düşünen bir odun muyum? eğer odunsam insanların düşünen bir odunu anlamasını en azından bu yüzyılda beklemiyorum. (Devamını okuyun…)