Bay Gri

A

ABU: Abla.
ACUK: Yabani elma
AHA: İşte
ALLAME: Herhalde.
AGA: Abi
AVUZ: Yeni doğmuş hayvandan ilk günlerde sağılan koyu süt.
AYTAK PUYTAK: Eğri, büğrü.

B

BALCAN: Patlıcan
BADAL: Merdiven. (Devamını okuyun…)

Yüce Atatürk’ün önderliğinde kurulan Cumhuriyet’in 88. yıldönümünü, Ulusça kutladığımız bu büyük günlerdeyiz. Başımızı her dönemde dik tutabilmek için Cumhuriyetimizin taşıdığı önemi daha iyi anlıyor, başarılarıyla ve kazanımlarıyla gurur duyuyoruz.

Önsezileri güçlü bir önder olan Yüce Atatürk, “Türk Ulusu’nun tabiat ve adetlerine en uygun yönetim biçimi” olduğu için Cumhuriyet’i seçmiştir. Türkiye, Cumhuriyet’in ilanıyla, Ulusumuzun kötüye giden yazgısını tersine çevirmiş, Atatürk’ün aydınlattığı yolda, O’nun gösterdiği hedef doğrultusun da ilerlemesini sürdürmüş, laik ve demokratik yapısıyla örnek alınan bir model, istikrar ve güç ögesi durumuna gelmiştir. (Devamını okuyun…)

“Yine bir bayram geldi, şeker/ramazan bayramı… Adet olduğu üzere sonu kafiyeli biten suni temenniler yazıp, hissetmediğim iyiniyet sahteciliğini yapmak istemiyorum. Kendimi bildim bileli bayramları sevmem.” Diye her bayram öncesi yazıyorum. Hala bayramları sevmiyorum. Zaten bayramda da çalışıyorum ama işte bayramla ilgili birşeyler yazmam gerektiği için her sene benzer şeyler yazıp moralinizi bozuyorum.

Sadece, bayram dolayısı ile yola çıkan insanlar trafikte dikkatli olsunlar derim. Ve bugün cep telefonuma EGM’den (Devamını okuyun…)

Bankalar hakkındaki düşüncelerimi yazılarımı takip edenler bilirler. Hani bankalar ölsün, takas sistemine dönelim diye düşünmüşlüğüm vardır. İki kilo domatesi bir pantolon ile, onu da el radyosuyla takas et falan, mantık bu… Ama işte bankaların sunduğu kredi kartları, buna bağlı olarak ta insanların kredi kartı kullanma alışkanlığı gibi durumlar, ticaret yapan insanların POS makinası almasını neredeyse zorunlu kılıyor.

Eski firmamda beş bankanın cihazını kullanıyordum, şimdiki firmam da bu sayıyı şimdilik iki ile sınırlı tutuyorum. Garanti Bankası ve YapıKredi Bankası  şimdi yazıyı yazma sebebime geliyorum. Garanti bankasına cihaz talebimi ilettikten 4 gün sonra cihaz kurulumu gerçekleşti. 28 Temmuz 2011 de de paracard’ınız hazı diye bir e-posta aldım.

Aradan bir hafta gecti, sanırım 5 Ağustos’tu Kuryenet’ten aradılar paracard’ınızı teslim edeceğiz tarif alabilirmiyiz diye. Verdim tarifi… Bugün 12 Ağustos o tarifi verdiğim günden itibaren ne gelen var ne giden. Paracardım gelmediği için, Garanti bankasındaki paramı defterle bankaya gidip çekmem gerekiyor ki ful çalışıyorum. (Devamını okuyun…)

Sırameşeler’deki Buttim (“Bursa Uluslararası Tekstil ve Ticaret Merkezi”, Bursa’nın en yüksek yapısı.) manzaralı muhteşem malikanemde sabah 9’da sanki köhneliği toprağa gömmek için olabildiğince seri yağan yağmurun sesiyle uyandım. Ve Kültürpark metro istasyonuna doğru, kendimi geçen araçların sıç-rattıkları sulardan sakınarak bir akrobat, bir su cambazı, bir ip cambazı edamla,  fosforlu yeşil tişörtümün üstüne lacivert yağmurluğumla  ve lacivert beyaz ben buradayım diyen ayakkabımla rengarenk yürümeye devam ettim. O kadar dikkat etmeme rağmen birkaç aracın istemeyerek yaptıklarına inandığım sıçratmalarına maruz kaldım.

Ama bu olabilirdi insanlık haliydi trafik akıyordu ne kadar dikkat edilse de asfaltın üstündeki su birikintilerine hızlıca çarpan tekerleğin itici gücüyle havalanan su üstüme fışkırıyordu… Tam bu kadarla yırtık fazla hasar yok ahada geldim metro istasyonuna derken; beyaz kasalı bir kamyonet  ve içindeki yavşağın “dur şu sempatiği bir ıslatayım da ibne olan ruhumu cilalayayım” diyerek olabildiğince hızlı ve inadına asfaltın göl olan bölümünden geçişiyle sırılsıklam oldum. Bir gün lazım olur diye sakladığım kurdelalı küfürlerimi itina ile annesini tenzih ederek peşinden savurdum. Ama sinirim geçmedi plakasına baktım sadece 16 yı görebildim. Beyaz kamyoneti kullanan sayın yavşak, ben zaten gece boyu malikanemin jakuzisinde Edith Piaf’ımı dinleyerek  günün stresinden kurtuluyor ve ertesi güne hazırlanıyorum, zira iki aydır sabah 10 akşam 22 izinsiz çalışıyorum. Ramazan da ise bu sabah 11 akşam 23 oldu bir ayda böyle çalışacağız. Sen ne diye beni inadına ıslatıyorsun diplomalı ibne. Neyse ya eğer tanrı çevrim dışı değilse maruz kaldığım o anı  fotoğraflamıştır ve mutlaka o ibneden hesabını sorar. (Devamını okuyun…)

Arkadaşlar şahsi facebook hesabımı dondurduğum için, paylaşımlarımı “kafiyesiz duygular” facebook sayfasından yapıyorum. Nacizane yazılarımı ve sakıncalı  şiirlerimi takip eden papatya yürekli güzel insanlara duyurmak istedim.

Burayı tıklayarak Kafiyesiz Duygular Facebook sayfasına katılabilirsiniz

(Devamını okuyun…)

Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar romanındaki hayali karakter Olric dehşet derecede meşhur oldu. Tüm kafa karıştıran cümleler bu hayali kahramana bağlanır oldu, hatta Oğuz Atay’ın 43 yaşında beynindeki tümör nedeniyle ölmesi, yazdıklarının o dönem de gereken ilgiyi görmemesi ve ölümünden sonra yazılarındaki ironi ve mizahın daha geniş kitleler tarafından anlaşılması, yazara gereken değerin geçte olsa verilmesi durumunu herkesin takdirine bırakıyorum.

Kitabın satış fiyatının 36 lira olduğunu ve Türkiye’de okuma alışkanlığını baz alırsak sosyal medyanın Olric karakterini pof poflaması , kitaptaki Olric karakterinin yazardan daha poplüler olması gibi bir durumu ortaya çıkıyor ki; iki Olric aforizması patlatayım havam olsun yeterliliğindeki insanların Oğuz Atay’ ın yazdıklarıyla edebi kişiliğiyle ilgisi olduğunu düşünmek  sanırım çok iyimser bir durum olur.

Yukarıda bahsettiğim “Yazar- Roman karakteri” durumunun toplumdaki algı çeşitliliğine karşı keyifli bir protesto olarak değerlendirebileceğiniz birşeyler yazdım, iyi okumalar.

1
-Saat kaç Olric
-Ete kemik var efendimiz
-Taşşak geçme benle Olric. (Devamını okuyun…)