Bay Gri

Gece yaralarına kabuk bağlarken uyuşuyorum, içtiğim sigaranın etkisiyle ve her bağlanmış kabuğun ardından tiksiniyorum etimden. Gri kokuyorum ben; çırağın ensesindeki tokat, puştlukları sırtında  saklayan şehir, öpüşmeye gidilen sinemadaki filmin önemi olmayan konusu, sokakta savrulan gazetenin yırtılmamış son parçasını çömelip okuyan işçinin ev kirası, iş dönüşü belediye otobüsüne tıka basa doluşan insanların ayakta kalmışlığı, siyahın üstünde yakalanan beyazın piç doğan oğlu gibi…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

İçimden kavimler göçüyor yeni tarihlere ve ben öpüşünün kekremsi tadını develere yüklüyorum peşim sıra…  Biliyorum; çığlığın eteğindeki tüm taşların hedefiyim.  Biliyorum; ruhumda büyüttüğüm psikodinamik cenin bir hayvan olup doğunca avcuma ve giyince üstüne beni;  pimi gırtlağıma takılmış ayaklı bomba olurum ve öksürsem elimde patlarım, üstünüz başınız nefret kokar. Ve hiçbir yoğun bakım odası kabul etmez kokunuzu. Sarılırsınız iliklerinize, birbirinizi sütü bozuk göğüslerle emzirip “iyiyiz biz“ dersiniz “iyiyiz…”   (Devamını okuyun…)

Çocukluğum; güneşi yapraklarında terleten fındık dallarının arasında geçti. O Ağustos sıcağında fındık toplarken; zamansız ılık rüzgarlar eserdi, ansızın esen o rüzgar bir mola gibiydi yorgun bedenlere. Ve ben o rüzgarın kollarına kendimi bıraktığımda yüzüm samimi bir gülüşe ev sahipliği yapardı. Benim bu hallerimi gözlemleyen annem; “cengiz yine b.kunda boncuk buldu” diyerek gülüşüme ortak olurdu.

Ah be annem; ben o’günlerden sonra b.kumda hiç boncuk bulamadım. Hayatın yanlış yere konmuş virgülü gibiyim, anlamı bozuyorum. Bitimsiz aşka açken, yalanın göbeğinde doyuyorum. Ve artık bırakıyorum umut etmeyi, mücadeleyi, iyiye yormayı. Tek kişilik orkestrasıyım bitişlerin, her gidişe; ayrı cenaze marşı çalıyorum… (Devamını okuyun…)

Yüksek sesle çatırdıyor; göğüs kafesinden duygularını iyiye taşıyan tekne. Fazla ağlama su alıyoruz, batıyoruz. Ellerini çek dilimden, şimdi susarsam ölürüm ve ben ölürsem cesedimi teşhis edecek, iyi ölüden anlayan insan yok.

Gülüşünün ağaçlara bayram elbisesi diktiği o öğlen üstü, üstümde senden başka bir şey yoktu, biliyordun… Bile bile ağaçlara güldün, üşüdüm…  (Devamını okuyun…)

Kolay değil, bilmediğin duraklardan bindiğin otobüslerin camına kafanı yaslarken; huzuru düşünmek. Ve hiç kolay değil sırtında onlarca dua ve onlarca beddua varken; gecesini bilmediğin bir şehrin sabahına mutlu uyanmak. Sanki; tüm şehir seni yargılamak için açığını arıyor, kendini bıkmadan usanmadan anlat dur… Sanki seni içine sığdıramıyor ve sanki şehir seni her gece yarısı büyük bir gürültüyle kusuyor. Garip, çok garip bir duygu…

Yıllar önce İstanbul’a kızdığım bir dönemde, aşağıdaki isyan satırlarını yazmıştım; (Devamını okuyun…)

Yıllar geçmiş… Kendisine dikilen elbise çoktan daralmış, hayattan yediği ve atamadığı kazıkların bileşkesinden doğan saf profil, o elbiseye artık sığmıyor. Düş ağrısı, iç ağrısı, ağır ve tehlikeli gece mesaileri, küflü yanılgılar, kırık hayaller çok yer kaplıyor ve hala kendi kanıyla sevişiyor.

Aslında… aslında var ya ne kadar rezil olursak o kadar iyi, her rezil oluş kurtarılmış bir bölgenin halka arzı gibi, bir adım daha kendinsin, bir adım daha kaybedecek hiç birşeyi olmanın özgürlüğüsün. Ha sahafta karşına çıkan naftalin kokulu bilmem kaç senelik az basılmış ama çok satmamış bir roman, ha ben… ikisi de aynı. İkisi de birbirinin uçurum kenarı, ikisi de birbirine umut-suzluk, ikisi de birşeyleri çoktan ıskalamış.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(Devamını okuyun…)

“seni çok sevmek istemiyorum” dediğim günün iki öpüş sonrası, cayır cayır yandı istanbul, plastik kalbini yüzün kızarmadan ve elin titremeden erittin, ne kaybettiğinin farkında olmadan, çok umarsız ve çok ucuzca duygumu bitirdin.

“için tıka basa yalan dolu, ruhun afilli orospu” da diyemedim, bana yakışmazdı, yakışmazdı ama kalbim; gösteri bittikten sonra çadırları sökülen müstakil sirk yeri ağlamaklığındaydı, yazıktı…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

belkide bu hep böyle olurdu;

sirke beleş iki bilet bulunur, gösteri yaşanır ve biter…
gözlerde terminal vedalarına has nemlenmeler
ve dramatik bahaneler eşliğinde herkes kendi yalanına koşardı… (Devamını okuyun…)