Bay Gri

O küçük bir çocuktu; eline, gülen yüzüyle porselen bir bebek verdiler. İstediği gibi oynadı yeni oyuncağı ile.

Bir gün, yanlış bir hareketle porselen bebeğin elini kırdı. Görünürde sorun yoktu ama oyuncağın artık daha hassas olabileceğini aklına getirmedi… Sonra; kolu, bacağı, kafası derken porselen bebek paramparça oldu çocuğun elinde.  Çocuk her kopan parçadan sonra, onu yerine takabilmek için daha çok hırpaladı bebeğini; vereceği zararı düşünemedi. Artık bir bebeği yoktu ve daha da hırçın oldu. Yanlış olan çocuğun yaptığı da değildi aslında; en büyük yanlış bir çocuğa oynaması için porselen bebek verilmesiydi.  (Devamını okuyun…)

Sana çay bardağında aşklar köklendiriyorum
Ne ekiliyor toprağa
Ne de atılıyor bir kenara.
Mutfak penceresinin önünde
Güneşe bırakıyorum.
Sana çay bardağında aşklar köklendiriyorum
Hiç birlikte çay içmemiştik oysa.
Mutfak pencerem mutlu
Ben mi..?  umutluyum!
Sana çay bardağında aşklar köklendiriyorum
Akşam, cam önü sefalarında.
Her gün bir aşk daha ilave ediyorum
Çay bardağına.
Umutluyum. (Devamını okuyun…)

Belki; sağanak bir yağmurdan kaçmak kadar telaşlıydık bu sevgide. Belki; güneşi karşılamak için sabahladığımız geceler kadar yeniledik birbirimizi. Belki; sislerin içinde hiçbir şeyi görmesem de; elimi uzattığımda, ellerini bulabileceğime inandığım için korkusuzdum. Belki; aldığım her nefesi senli günleri hak etmek için alıyordum.

Belki; rüzgârda incir ağacının yapraklarının çıkardığı ses gibi huzursuz ama olduğum gibiydim senin karşında. Belki bu yüzden; bir kavak umursamazlığında başım göklerdeydi; görmezden geldim her şeyi. (Devamını okuyun…)

Uzun yolların nihayeti burada olmam,
Oysa ben hiçbir yere de gitmemiştim.
Trafik lambasının kırmızısı gibi sabittim
Ya da kutup yıldızı.
Çok yorgunum
Gitmediğim yolların yorgunu
Ve kara toprak herkesi çağırdığı kadar
Beni de çağırıyor
Kucağına
Ama yorgunum
Gidemem. (Devamını okuyun…)

Koskoca bir hayat mıydı bu yaşadığım yoksa birikmiş, bir sürü küçük hatıranın bileşkesi mi?

“Düşünmeyeceğim” dedikçe aklımın perdelerini yırtan, “unuttum” dedikçe günün sıradanlığında kendini hatırlatan, tırnaklarını bileklerime geçirmiş, gözlerimin taa içine bakarak beni kendine acımazsızca çeken; “geçmişim” dediğim bu biriktirilmişlik şimdi yüzüme pis bir gülüş bırakarak dış dünyayla aramda olan zırhlarımı belirliyor. (Devamını okuyun…)

hala yoksan
ve yokluğun sağanak bir yağmur gibi yağıyorsa
ki en çok sen severdin yağmurları
ıslanıyorum.

kaçırmışsa
saatini doğruluğunun kanıtı olan tren
ki ben sadece vapurları kaçırmayı severken
denize ayaklarımı dokundurma sevdasıyla
görmesem de
bir el salla yeter. (Devamını okuyun…)