Bay Gri

Verendadayım…Şimdi gece. El ayak çekildi az önce. Ve ben kendi kalabalığımla başbaşayım, içimde. Bir zarftan bin soru çıktı düşünceme. Kalem ucumu sivrilten ne? Kağıdın üzerine beni düşüren kim? Şu kısa hayatta, uzun geçmişi yaşayan kadın ben miyim? Ya şimdiki ben, yine o en eski ben değil miyim?

Dedim, ben-bana söylesene; ”Buruşuk kağıtların cebimde işi ne? Hiçliğim ayaklandı, dokunulmazlığım kalktı, yazıya oturduğum her seferimde. Ama ne olur, dokunmasın yine de bana hiç kimse. (Devamını okuyun…)

Haziran ayında, İstanbul’da ki, Sonisphere Festivalinde, sahne alan Alice in Chains bloğunda, ”Türkler ter kokuyor” deyince, kıyametler koptu, millet gurur meselesi yaptı. Ee bizim millet haklı. Kalksın elin adamı, gerçeği yüzümüze tokat gibi indirsin olacak şey değil tabi. Kaba adam nolcak, valla çok ayıp etti.

Oysa, bloğunda çok daha çarpıcı bir cümle vardı. ”Kulis o kadar kalabalıktı ki, kendimi hiç bu kadar güvende hissetmemiştim. Bomba patlayacak olsa, bombayla aramda bulunan 30 kişi bana tampon olurdu” sözleri güvenlik açığını anlatma açısından daha önemliydi. Bir terör şehrindeymişcesine kullandığı bu cümle benim milletimi rahatsız etmedi de, ter kokusu meselesi, yeri göğü inletti. (Devamını okuyun…)

Neden böyle tuhafım, bilmiyorum. Hani bıraksalar, kendi menzilime benzemeyen menzillerin kapısını çalmak, başımı içeriye uzatmak istiyorum. Ayağımı sokup, rahatsızlık vermek değil niyetim. Baş köşeye geçip oturacak da değilim. Diyeceğim tek şey, ”Siz rahatsız olmayın, ben bir göz atıp giderim.”

Hep ayıp saymışlar, merak etmeyi. Benim merak ettiğim hayatlar değil ki. Ben düşüncelerin avcısıyım. Yaratıcılığın hayranıyım. (Devamını okuyun…)

Haberi okurken, tüylerim diken diken oldu. Günümüzde ki sevgiler nasıl da ısmarlama, nasıl da maddeyle tartma aşşağılığında. Ve nasıl tükenmez ki böyle sevgiler, üç-beş gün bilemedin 1 ay sonra.

Geçtiğimiz günlerde Türkbükü’nde sabaha karşı sahibi olduğu Mavi Otel’den lazer ile Türkbükü Koyu’nun karşısındaki tepeye “Ece Erken Seni Çok Seviyorum” diye yazdıran Erdinç Acar’a, bir başka karşılaşmalarında, Ece sormuş; ”Benim için, başka ne yaparsın?” Bu soru üzerine, Erdinç “Senin için kolumdaki 26 bin euro’luk saati denize atarım” demiş ve herkesin önünde saati çıkarıp denize atmış. Tabi Ececik, hem çok şaşırmış hem de çok keyiflenip çok sevinmiş. (Devamını okuyun…)

Bilemezsin;
Hangi tenhalarda gezdi bu can, tek başına.

Nereden bileceksin;
Ne karanlıklarda yürüdüm. El yordamı hemde, korkusuzca aynı zamanda. Ne soğuklarda titredim ben. Sen bilemezsin; ne üşümeler, ne alevler aldırdı bana. Ben ayaz oldum da erittim tüm korları, hatta. (Devamını okuyun…)

”Söz ver” dedi adam. ”Son nefese söz ver”. Kadın, zaten kendine yeminler etmişti, söz vermeye gerek bile yoktu. Çünkü, çok sevmişti. Aralarında, bir nişan, bir akit, bir imzanın, bir sözün olması gerekmezdi. Sevmek söz vermekti.  Kadın sevmenin ötesine geçmişti. Madem bir söz istenmişti. ”Söz ver” diyen adama, kadın  ”Söz” dedi. Söz verdi. Ve aldı…

Bir daha adamı gören olmadı. (Devamını okuyun…)