Bay Gri

Adı konmayan, sahipsiz, evvelden yalnız, pulsuz bir mektubun aitsizliğne vurdum dilimi… Sinir uçlarında sabır uyuşturucusu, dokunulmaktan uzak, girilmez askeri üs ıssızlığının dikenli kurşungeçirmez yalnızlığı. Devamsızlığın kıvamsızlığı, su sandığın buzun tonlarca çeliği hallaç pamuğu gibi dağıtması. Dikdörtgen işkence hücresinin uzay sınırsızlığında bir nokta oluş gerçeğinden kaçılmadaki ki, kendi basit ve yalın gerçeğinden kaçsın kişi. Her şey du-yu da biter. Farkında mısın? Farkında olamadıklarının farkının sana geri dönüşürken acı diye dönüştüğünün. Hangi sabah güneşi bekledik ki, o akşam batışını garipsiyelim. Darbesini yediğim yumruğun morluğu daha yeni yeni belirirken vücudumda, ağrını dün hissetmiştim giden ve yüz üstü bırakan kim varsa. Kolaydeğil koca bir silgiyle sildim herkesi ve herşeyi bilincimden. Formatlanmış usb’ler gibi ya da biçimlenmiş hafıza kartları gibi sıfıra sıfır hatıra ormanı gibi dımdızlak bilincim. Şu fizik kurallarını alt etmeli, mesela en uzak mesafe bir adımdan yakın olsun. O zaman gitmeleri mutasyon makinesinde dönmelere döndürürüz belki. Belki iyileşti sanılan yaraların kötüleştiğinin farkına varıldığında dönenlerin getirdiklerine sarılırız. Haykırmak, bağırmak, kavgacı olmak hayvanı ve hırpani, ne değişir ki sonuç değişmeyecekse. Öldürün acıyı ve devamlılığı ve tekrarı olmasın bir daha dramın. Tırnağım olsa yaramı kaşımaktan çok lir çalar belki, belki endişemi kemiririm. Gogolun paltosuna düğme olurken düşmüşlüğüm vardı, beni paltosuna dikmesi için ip lazımdı da bulamamıştı ve saçlarını eline kadar uzatmış öyle dikmişti beni yarasına Gogol. Saçlarını yakan büyücü kadın kokusunu arıyor sonuçsuzlukta. Adı konmamış nasılsa kayıp ve eksik ve olmayan ne varsa veya kısmet olmayan mahrum edilen. Senin değil diyor sümüklü çocuk, yırtık topu biz bulduk (Devamını okuyun…)