83 yazar, 3405 yazı ve 8461 yorumun bulunduğu Türkiye'nin en kalabalık blogu Bay Gri sayfalarına hoş geldiniz. Keyifli okumalar diler, selam ederim.
Belki bir gün saklambaç oynamaktan usanacağım, hayat ışığının pervanesiyim biliyorum… Kanadım kırılırsa uçamam onuda biliyorum, ne zormuş insan içinde yaşamak, bilipte konuşamamak.
Aslında kafaya taktıklarım kolay görünen şeyler bu alem insanı için, ama birde bana sor, yok ben karar verdim ben bu gezegene ait değilim, ya da korkağın tekiyim. Hani pervaneyim ya, hani ışık sönerse yada ben bir daha uçamaz pervane olamaz isem… Biliyorum yol benim, dönmeçlerde… (Devamını okuyun…)
17 Ağustos 1999 Gölcük Depremi… Asla unutamadığımız ve asla unutmayacağımız bir tarih… Bazılarımız yakınlarını kaybetti bu büyük felakette, bazılarımızsa tanımadığı insanlar için durmadan gözyaşı döküp, dualar etti… Şimdilerde hepimizin kalbinden aynı temenni geçiyor “Allah daha beterini göstermesin” diye…
Depremin üzerinden çok uzun zaman geçti. Yaralar sarılmaya çalışıldı ama bütün yaralar yarı açık yarı kapalı kaldı… Bazı görüntüler var ki hiç unutulmuyor… Mesela ben enkaz altında kalmış boynu omuzuna değen o güzel kızı çok net bir şekilde hatırlıyorum. Sonra elinde ekmek göz yaşı döken o dedeyi… Ya da evladına sarılıp uyansın diye uğraşan o anneyi… Farkında olmadan nasıl benimsemiş nasıl da sahiplenmişim o yürekleri… (Devamını okuyun…)
Her zaman söylerim gökyüzünden ne yağsa önce bizim başımıza düşer diye. İşte Büyük Çamlıca tepesinde yaşamak böyle bir şey. Dün sabah 7’de havanın karlı, yerlerin buzlu olmasından dolayı oğlumu okula bıraktım. Yerlerin buzlu olmasından dolayı yavaş ve dikkatli adımlarla yürüyerek okula gittik. Sabahın köründe okul yolunda yerlerin kayganlığından dolayı düşen, yuvarlanan oldukça fazla çocuk vardı. İçimden eve gideyimde sosyal medyamdan İstanbul valisine bir sesleneyim diye geçirdim. Tam malikanemin kapısına geldim ki… kardeşimin işe giderken aracıyla kaza yaptığı haberini aldım.
Seri adımlarla yaklaşık 200 metre ilerideki kaza mahaline gittim. Yerde üstüne battaniye örtülmüş şekilde yatan bir adam, kaldırımın kenarındaki direğe vurmuş ve önü parçalanmış bir araç, biraz ilerde kardeşimin aracının arka sağ tarafına vurduğu beyaz bir minübüs duruyordu. Herkes panik halinde çağırdıkları ambulansın gelmesini bekliyordu. Ambulansın gelmesi gecikince ve yerdeki yaralının iniltileri iyice artınca yoldan araç çevrimeyi denedik. İnanın bana, insanlar yaralı birine yardım etmekten ciddi şekilde korkar olmuş, medyada yaralıya yardım edip hastane polisi tarafından suçlu muamelesine maruz kalan insanlara ait onlarca haber okuduk, duyduk. Hal böyle olunca içinde ticari taksilerin ve şahsi araçların da bulunduğu yaklaşık 30 yardım talebimiz geri çevrildi. Paniğin had safhaya ulaştığı dakikalarda yolda bir polis otosu gördük ve önüne atladık… İnanılır gibi değil ama o polis otosuda ambulans çağırın diye bize akıl verip yaralıyı almak istemedi. Ambulans çağırdığımızı durumun acil olduğunu anlattıktan sonra yaralıyı polis otosuyla hastaneye ulaştırdık. (Devamını okuyun…)
Sekiz köşe kasvetli
bir yağmurla kaplanır gökyüzü
sokak çocukları
enstürmantel bir hüzün fısıldar
kulaklarımıza
ben diz çökerim dizlerinin hizasına
kayda geçmemiş şiirler okurum…
sen sarhoşluğuma verirsin
avuçlarımdaki ayazı
içmedim derim, inanmazsın
çünkü daha çıkmamıştır rakı kokusu
umutlarımın ağzından (Devamını okuyun…)
Bilmem kaçıncı aldanış bu… Merdivenleri soluk soluğa çıkarken duraksıyorum, bir ara başımın dönmesi nefesimin duracak gibi olması… yok yok hayra alamet değil bu işler.
Şu an düşünmek bile çok yoruyor beni inan. Bir an önce evime girmeli soyunmalıyım yeni bir geceye. Anahtarları fırlattım bir hızla, nereye düştü bilmem, çok da umurumda değil, nasılsa uzun süre çıkmayacağım kovuğumdan, pencereden bakarken insanları görüyorum … pür telaş koşturmaca karlı kaplı kaldırmlarda, gülüyorum bir süre peşisıra, kahkahalar yükseliyor… Yok yok deliriyorum allahım, nasıl bir kördüğüm bu, ne yapacağı şimdi… ama ben hep böleydim, kızıyorum kendime. (Devamını okuyun…)
İzbe duvarlarım çatladı sana esaretinden,
duvarlarımı kış güneşiyle sıvayıp,
düşlerimi çığ altında,
öl dür me…
Sukutumuz, kar beyazına gömülsede
ben gölgende varolanım… iç sorgularında,
varlığını varlığıma armağan et.
Yok sayma… üstünü çizme…
Avuçlarının her biten çizgisine,
köprüler inşa ederek, uzat…
Benimle…
Eline kuvvet;
Allah’a sığındığın noktalarda,
birleştir adımı,
Affettir… tüm,
yan lız lık la rı mı zı… (Devamını okuyun…)
Sayfa altları önemlidir dostlar, dondurmanın sonu, sigaranın son fırtı veya ikinci el bir kitabın arka kapağına karalanmış iki satır samimi cümleyi okumanın verdiği keyif gibi acayip hisler uyandırır bünyede. Hiç unutmam lise ikinci sınıfta okurken, el arabasında kitap satan birinden maksim gorki’nin orjinal ismi halk düşmanı olan bizde yararsız bir adam adıyla basılan ikinci el kitabını almıştım, kitabın içinden sayfaya yapışmış, nerdeyse sayfanın rengini almış “bir suudi arabistan riyali” çıkmıştı, Türkiye’de bir rus yazarın kitabından “suudi arabistan” riyalinin çıkması bana hep ilginç gelmiştir, tam “oğlum kaç para eder bu” moduna girecektim ki, algımdaki batıl inançlar paranın üstündeki arapça yazılardan tırsmama sebep oldu, haliyle parayı bozdurma teşebbüsüm olmadı olamadı :) Sonra o para ya kayboldu ya da birine verdim net hatırlamıyorum, neyse bağlıyorum; sayfa altlarından ne zaman ne çıkacağı belli olmaz, sürprizlerle doludur, sen'de şuan bu sayfa altını okuduğuna göre uslanmaz bir sayfa altı seversin. Sakın yadırgama yaptığını, bir gün sayfa altından fışkıran bir mucize hayatını değiştirebilir, nasıl olur bilmiyorum ama bir gün mutlaka birşeyler olur, sabırlı ol. Bay Gri'yi her ziyaret ettiğinde mutlaka bu sayfa altına bir göz at. İkinci el kitapları, ikinci el kitapların özellikle arka kapaklarının iç kısımlarını, dondurmanın sonunu sevmeye devam...
İçinden gökkuşağı geçen bu blog saf sevgiyle beslenen bağımsız bir sinerji topluluğudur. Bu organizasyon Cengiz Aydın projesidir. Copyright © 2008-2012 Bay Gri All Rights Reserved.
Son yorumlar