Bay Gri

Palas pandıras çıkmıştım evden. Bavuluma sadece bir çift elbise bir kaç kitap ve o beni yollara düşüren kadının çerçeveli resmini koymuştum. Sonra tren garında bir bilet almıştım nereye gideceğimi ya da ne yapacağımı bilmeden. Şimdi bir kompartımanda, iki orta halli köy ailesiyle yol alıyorum. Sıkışmış vaziyette oturuyoruz. Uzun süre susuşuyoruz. Sonra yanımdaki adamın şiştikçe diyaframı, konuşacağını anlıyorum. Ve konuşmaya başladı da. İnanın bana abartmıyorum belki yarım saatimi işgal edip konuştu. Konuştukça kuduruyor. Kudurdukça daha fazla konuşuyordu. Dayanamıyordum. Ömrüm boyunca lüzumsuz konuşanlara dayanamadığım gibi. Gözlüklerimin üstünden gözlerimi, tren raylarına kendini kaptıran kulaklarımı ve kompartıman kanepesine tutunan ellerimi uyararak, toparlandım, trenin salonuna geçtim. Hem adamın yerli yersiz ses işgalinden kurtulmak için hem de birazdan ineceğim Akçadağ durağına hazırlık yapmak için. Çıkarıp bir sigara yaktım. Pencereden vücudumun yarısını dışarıya salıp, yavaşlayan trenden son rüzgâr yiyişlerimin tadını çıkardım. Durdu tren yavaş yavaş. İndim, büyük bir yükten kurtulur gibi indim. Bu durakta inen yalnızca bendim. Ama bekleyenler vardı üç beş kişi. Onların bekledikleri gelmemişti. Başlarını öne eğerek, birazda gelemeyenlere sitem ederek ayrıldılar duraktan. Oysa ben biliyordum daha en başından bekleyenim olmayacağını. Bu yüzden ben eskitilmiş acılarımdan birini çıkarıp heybemden onu yaşadım. Sonra trenin yol aldığı mevkiinin tam tersi ikamesinden raylara basa (Devamını okuyun…)