Biliyor musun ben kimsenin yanlışı olmadım ve kimsenin inandığı doğrularıyla oynamadım. Aklımı çeldirmedim kimseye ve kimsenin aklını çelecek kadar tehlikeli olmadım. Hep inandıklarımı yaşadım. Kaderin benim için anlamı, inandıklarımı yaşamaktı her zaman.

Yeri geldi sevdim hem de çok sevdim. Kendimden bile çok… Üzerine titredim sevdiğimin. Kalbimi ona verdim ve “kalbime iyi bak” dedim. Onun göğsünde uyudum, gözlerinde büyüdüm… Ne olursa olsun pişmanlık ne bilmedim. (devamını gör…)

Kafayı yemişcesine kitap okuyorum. İki günde 600 sayfa kitap biter mi? Bitiyor valla. Kitap yetiştiremiyorum kendime. Ya her zaman gidip alışveriş yaptığım kitapçımdan alıyorum istediğim kitapları ya da dr sitesinden sipariş veriyorum elimdekileri bitirmeden.

Newyork Times çok satanlar serisinden bir kitap almıştım geçenlerde bakalım çok sattığına değmiş mi diye. Kitabın adı “Karpuz”. Açıkçası çok satması beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Ne bileyim okuduktan sonra çok satacak bir yanı olmadığına kanaat getirdim. Ama tabi zevkler ve renkler meselesi ben beğenmem bir başkası bayılır o ayrı konu. (devamını gör…)

Bugün kapı çaldı. Kapıda kargocu amca, tombik ellerinde ise sevgili editörümün hediyesi olan sarıp sarmalanmış bir resim :). Gerekli yerlere annem imza atarken, ben ise özene bezene resim üzerindeki kağıdı yırtmaya çalışıyorum. Annem olaya el atıyor “geç bakiyim sen şöyle kenara sakar şakire” deyip elindeki makasla yavaş yavaş kağıdı resimden ayırıyor arada da bana bakıp “Allahım bunu ben mi doğurdum” diye şüphe ediyor bakışları. İkimizde bir süre resime bakıyoruz.

Benim için İstanbul eşittir kız kulesi ya da kız kulesi eşittir İstanbul diyebiliriz. Sanki kız kulesi olmasa İstanbul yarım bir parça gibi gelirdi herhalde bana. Kız kulesi İstanbul u tamamlayan bir güzellik. Ve Kız Kulesi gibi bir güzelliğin, resimlerini her zaman beğendiğim bir ressam olan Bülent Yılmaz imzasıyla evimde olması da benim için ayrı bir güzellikti. (devamını gör…)

Dün gece biraz rahatsızlandım bugün oruçlu değildim haliyle. Nedenine gelirsek eğer, hepsi zeytinyağlı sarmaların suçu yok yok vazgeçtim hepsi benim sarmaya olan zaafımın suçu.

Karşıma geçip sevdiğin adam mı yoksa zeytinyağlı sarma mı diye sorsalar, “Ne var bunda bilemeyecek tabiki zeytinyağlı sarma” derim.( regal reklamlarına mı benzedi bu söylediğim ne aklımı seveyim aklımı :) ) Kısacası bir tencere değil iki tencere de olsa yerim şuursuzca. Ayıptır söylemesi canım isterse pek güzel de sararım incecik, kalem gibi. Ama içeriğinde nane ya da maydanoz oldu mu sinirlerim bozuluyor hiç sevmiyorum hiç! (devamını gör…)