Henüz 3 yaşındaymışım. Hiperaktif bebeklik çağlarım. Üzerine üstlük şimdikinden daha beter bir sevgi kelebeği varmış içimde. Herkes beni seviyor, ben zaten herkese bayılıyorum havalarındaymışım.

Özellikle de kuzenlerime karşı böyle. Ne de olsa aramızda pek yaş farkı yoktu onlarla. Birisi 4 yaşında o zaman diğeri ise 7. Her gün ya onlar bizde, ya da biz onlarda. Sonrasında kuzenlerim kızamık çıkartıyorlar. Tabi ailede herkes panik. Teyzem telefon açmış anneme “Aman ablacım kızlar kızamık çıkardı. Elif i getirme şimdi hiç hastalıkta çıkarmadı bulaşır falan kızlardan Allah korusun.” demiş. Ben bu konuda söz dinler miyim? Her gün tutturuyormuşum “Tuğba ile Olcayı istiyorum” diye. Ağlıyormuşum, zırlıyormuşum, küsüyormuşum ama nafile. (devamını gör…)

Henüz saat sabahın 9′u. Laptopumu neden açtığım hakkında en ufak bir fikrim yok. İçime “yaz” komutu geldi ,öyle açtım yazıyorum valla içimden ne gelirse.

Uykum var gibi de yok gibi de. Belki biraz kitap okusam uyurum belki de. Şu an en bilinçsiz en savunmasız hallerimle yazıyorum ya da yazamıyorum. Aman ne yapıyorum bende bilmiyorum bir tuhaflıklar, bir uyku semeliği yerleşmiş üzerime işte :) Ki zaten uyuyordum ben. (devamını gör…)

İçinde yaşadığımız dünya ne kadar küçük sizce? Bence çok küçük. Bir kez rastaldığımız birine yine rastlar mıyız? Rastalayabiliriz herhalde. Yaratıcımız ne kadar yakın kalbimize? Bence çok yakın. O bizim nefesimizde, nefsimizde. Bakmak mı, duymak mı, bilmek mi hangisi önemli sizce? Eğer Yaratan sapasağlam verdiyse bu üç özelliği bize, hepsi önemli bence.

Bakmadım, görmedim, duymasam da olurdu dediğim bir şey aslında ama duydum işte.  Her şey benim dışımda gelişti. Yaratan bilmemi istedi bende duymuş bulundum. Ben bu kez sadece sahne kenarında bir seyirciydim. Telefonda karşımdaki ses bir tepki bekledi anlattıklarından sonra. Ve sonra o cümle çıktı iki dudağımın arasından “Vay be dünya ne küçükmüş. İnsanlar ve rastlantılar…” diyebildim ve gülümsedim. (devamını gör…)

Şanslı hatunum ben. Neden mi? Harika bir ailem ve harika bir dayım var. Ben öyle bir dayıya sahibim ki üzüleceğim bir şey olsa onu bile tam yaşayamıyorum.

Bir şeye üzüldüğümü hissetiği an, ne kadar uzağımda olursa olsun aklımı bildiği kadar kalbimi de bilir ve hemen yanımda olur. Bazen o tok sesi ile telefonun diğer ucunda, bazen elimizde birer fincan sütsüz, şekersiz kahve ile webcamde, bazen ise kocaman bir kucak ile hemen dibimde. Doğum günümde bana bir mesaj yollamıştı ve o mesaj o gün okuduğum mesajlar içerisinde en güzel olanıydı; (devamını gör…)