Kendimi ezdirmedim onlara ama içimde birşeyler oluyordu, ruhum daralıyordu. Saat karanlığı göstermişti… yağmur eşliğinde çıktım dışar. Fütursuzca arkama bakmadan yürümeye başladım. Siyah kapşonlu adamlar takip ediyorlardı sanki.
Arkadaş sıfatı taşıyan birkaç kişiyle telefonda konuşmuştum. Ve canımın sıkıldığının hiç birinin umrunda olmadığını fark ettim. Can dostum, güzel kişi, diyemeyeceğim tekelci İbo’nun yanın da aldım soluğu. Karaciğerime gereken hassasiyeti gösterebileceğim kadar alkol aldım yanıma, kız arkadaşımın evinin yolunu tuttum. (Devamını okuyun…)










Son yorumlar