Uyandığımda yüzümde kocaman huzurlu bir gülümseme… Nasıl da güzel şey; beni dürten başucumdaki saat, cep telefonumun alarmı ya da dünya tatlısı annemin sesi olmadan uyanmak. Gözlerimi açtığımda “oh be bugün Pazar, bahçede bostan yan gel yat osman” dedim kendime.
Neyse ki evli, mutlu, çocuklu kadınlardan değilim ben. Valla Allah hepsine kolaylık versin. Ne zor işmiş meğerse hem çalışıp, hem evli üzerine bir de çocuklu olmak. Dün iş yerinde arkadaşlarla konuşuyoruz. İçlerinden bir tanesi söylüyor “eve gidince çocukların banyolarını yaptırayım, ütüler de birikti, alışverişe çıkmam da lazım evde doğru düzgün bir şey kalmadı, kuaföre gitmem gerek ama neyse artık o önümüzdeki haftaya kalsın malum vakit yok. Pazar günü de evi temizlerim Pazartesi zaten iş…” diye. (Devamını okuyun…)










Son yorumlar