Cengiz AYDIN

bir,
ben varmış…
birde o,

susup,
içlerinden konuşmayı çok severlermiş.
içlerinden konuşur,
iç seslerini dinler,
düşünürlermiş.
zaman böyle geçermiş…

ve bu iki kişi
öyle alışmış ki
içlerinden konuşmaya;

gün gelmiş,
konuşma ihtiyacı hissetmişler,
sesleri çıkmamış.
ne kadar denemişlersede seslerini
çıkaramamışlar
hep suskun kalmışlar…

geceleri,
nadir de olsa kayan yıldız görüp
dilek tutarız ya…
kayan aslında onların
söyleyemediği,
sustuğu,
kelimelermiş…

bilmezlermiş ki
katırlara gem vurulur,
atlara koşma şansı verilir…

ben,
yine gri şiirler yazmaya devam edip
susuyorum.

o anlasın artık…
ona
susuyorum..

Benzer yazılar